دل نوشته ، خاطرات و دست نوشته های من

اگر دروغ رنگ داشت
هر روز شاید
ده ها رنگین کمان در دهان ما نطفه می بست
و بی رنگی کمیاب ترین چیزها بود

اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت
عاشقان سکوت شب را ویران می کردند

اگر به راستی خواستن توانستن بود
محال نبود وصال!
و عاشقان که همیشه خواهانند
همیشه می توانستند تنها نباشند

…..

اگر گناه وزن داشت
هیچ کس را توان آن نبود که قدمی بردارد
تو از کوله بار سنگین خویش ناله می کردی…
و من شاید کمر شکسته ترین بودم

اگر غرور نبود
چشم هایمان به جای لب هایمان سخن نمی گفتند
و ما کلام محبت را در میان نگاه های گهگاهمان
جستجو نمی کردیم

اگر دیوار نبود نزدیک تر بودیم
با اولین خمیازه به خواب می رفتیم
و هر عادت مکرر را در میان ۲۴ زندان حبس نمی کردیم

اگر خواب حقیقت داشت
همیشه خواب بودیم
هیچ رنجی بدون گنج نبود…
ولی گنج ها شاید
بدون رنج بودند

اگر همه ثروت داشتند
دل ها سکه ها را بیش از خدا نمی پرستیدند
و یک نفر در کنار خیابان خواب گندم نمی دید
تا دیگران از سر جوانمردی
بی ارزش ترین سکه هاشان را نثار او کنند
اما بی گمان صفا و سادگی می مرد…

اگر همه ثروت داشتند
اگر مرگ نبود
همه کافر بودند
و زندگی بی ارزش ترین کالا یود

ج;ملات زیبای دکتر شریعتی

ترس نبود، زیبایی نبود و خوبی هم شاید

اگر عشق نبود
به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟
کدام لحظه ی نایاب را اندیشه می کردیم؟
و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟
آری بی گمان پیش از اینها مرده بودیم…

اگر عشق نبود
اگر کینه نبود
قلبها تمامی حجم خود را در اختیار عشق می گذاشتند

اگر خداوند
یک روز آرزوی انسان را برآورده می کرد
من بی گمان
دوباره دیدن تو را آرزو می کردم و تو نیز
هرگز ندیدن مرا
آن گاه نمی دانم
به راستی خداوند کدام یک را می پذیرفت

 تو را خودم چشم زدم

بس که نوشتمت میان شعرهام

 بی آنکه اسفند بچرخانم میا ن واژه ها

زمانی که من بچه بودم، مادرم علاقه داشت گه گاهی غذای ساده صبحانه را برای شب هم آماده کند. یک شب را خوب یادم مانده که مادرم پس از گذراندن یک روز سخت و طولانی در سر کار، شام ساده ای مانند صبحانه تهیه کرده بود. آن شب پس از زمان زیادی، مادرم بشقاب شام را با تخم مرغ، سوسیس و بیسکویت های بسیار سوخته، جلوی پدرم گذاشت. یادم می آید منتظر شدم ببینم آیا او هم متوجه سوختگی بیسکویت ها شده است!

در آن وقت، همه ی کاری که پدرم انجام داد این بود که دستش را به طرف بیسکویت دراز کرد، لبخندی به مادرم زد و از من پرسید که روزم در مدرسه چطور بود. خاطرم نیست که آن شب چه جوابی به پدرم  دادم، اما کاملاً یادم هست که او را تماشا می کردم که داشت کره و ژله روی آن بیسکویت های سوخته می مالید و لقمه لقمه آنها را می خورد.

یادم هست آن شب وقتی از سر میز غذا بلند شدم، شنیدم مادرم بابت سوختگی بیسکویت ها از پدرم عذرخواهی می کرد و هرگز جواب پدرم را فراموش نخواهم کرد که گفت: اوه عزیزم، من عاشق بیسکویت های خیلی برشته هستم.

همان شب، کمی بعد که رفتم بابام را برای شب بخیر ببوسم، از او پرسیدم که آیا واقعاً دوست داشت که بیسکویت هاش سوخته باشد؟

او مرا در آغوش کشید وگفت: مامان تو امروز روز سختی را در سرکار گذرانده و خیلی خسته است. به علاوه، بیسکویت کمی سوخته هرگز کسی را نمی کشد!

زندگی مملو از چیزهای ناقص... و انسان هایی است که پر از کم و کاستی هستند .

خود من در بعضی موارد، بهترین نیستم، مثلاً مانند خیلی از مردم، روزهای تولد و سالگردها را فراموش می کنم.

اما در طول این سال ها فهمیده ام که یکی از مهمترین راه حل ها برای ایجاد روابط سالم، مداوم و پایدار:

درک و پذیرش عیب های همدیگر و شاد بودن از داشتن تفاوت با دیگران است و امروز دعای من برای تو این است که یاد بگیری که قسمت های خوب، بد، و ناخوشایند زندگی خود را بپذیری و با انسان ها رابطه ای داشته باشی که در آن، بیسکویت سوخته موجب قهر و دلخوری نخواهد شد.

این موضوع را می توان به هر رابطه ای تعمیم داد. در واقع، تفاهم، اساس هر روابطی است، هر رابطه ای با همسر یا والدین، فرزند یا برادر،خواهر یا دوستی!

کلید دستیابی به شادی خود را در جیب کسی دیگر نگذارید  آن را پیش خودتان نگه دارید.

بنابراین، لطفاً یک بیسکویت به من بدهید، و آری، حتا از نوع سوخته که حتماً خیلی خوب خواهد بود.!.!.!.! این داستان را می توانید برای کسانی بفرستید که برایتان ارزشمندند

کاش همه می دانستند زندگی شادی نیست 

 شاد کردن است

زندگی قهقهه نیست

لبخند است

نقل قول از: ایمیلم

زن و شوهر جوانی که بچه دار نمی شدند برای یافتن چاره به یکی از بهترین پزشکان متخصص مراجعه کردند ، پس از معاینات و آزمایش های مربوطه، پزشک نظر داد که متاسفانه مشکل از مرد میباشد و تنها راه حل ممکن، بهره برداری از خدمات «پدر جایگزین» است 

زن: منظورتان از پدر جایگزین چیست؟

پزشک: مردی که با دقت انتخاب می شود تا نقش شوهر را اجرا و به بارداری خانم کمک کند..

 زن تردید نشان داد لکن شوهرش بچه می خواست و او را راضی کرد تا راه حل را بعنوان تجویز پزشک بپذیرد.

چند روز بعد جوانی را یافتند تا زمانیکه شوهر در خانه نباشد برای انجام وظیفه مراجعه کند.

 روز موعود فرا رسید، لکن همسایه طبقه بالا نيز همان روز عکاسی را برای گرفتن عکس از نوزاد خود دعوت كرده بود تا در منزل از كودكشان چند عكس بگيرد.

از بد حادثه عکاس آدرس را اشتباهی رفته و به خانه زوج جوان رسید و در زد. زن در را باز کرد.

-          سلام، برای موضوع بچه آمدم.

-          سلام، بفرمائید. مشروب میل دارید؟

-         نه، متشکرم. الکل با کار من سازگاری نداره. علاوه بر اون میخوام هرچه زودتر شروع کنم.

-         باشه! بریم اتاق خواب؟

-         حرفی نیست، هرچند که سالن مناسب تر است؛ دو تا روی فرش، دوتا رو مبل و یکی هم تو حیاط.

-         چند تا؟     

-         حداقل پنج تا. البته اگر بیشتر خواستید حرفی نیست.

عکاس در حالیکه آلبومی را از کیف خود بیرون می آورد، ادامه داد:

-         مایلم نمونه کارم را نشونتون بدم. روشی را بکار می برم که مشتریام خیلی دوست دارن.. مثلاً ببینید این بچه چقدر زیباست. اینکار رو تو یک پارک کردم.. وسط روز بود و مردم جمع شدن تماشا کنن. اون خانم خیلی پر توقع بود و مرتباً بهانه می گرفت. در نهایت مجبور شدم از دو تا از دوستام کمک بگیرم. علاوه بر اون یه بچه گربه هم اونجا بود و دم و دستگاه رو گاز می گرفت.

زن بیچاره حیرت زده به سخنان گوش می کرد.

-         حالا این دوقلوها را نگاه کنین.. اینبار خودی نشان دادم. مامانه همکاری تاپی کرد وظرف پنچ دقیقه کارمون رو تموم کردیم. رسیدم و با دو تا تق تق همه چیز روبراه شد و این دوقلوهائی که می بینید..

حیرت زن به نوعی سرگیجه تبدیل شده بود و عکاس اینگونه ادامه می داد:

-          در مورد این بچه کار سخت تر بود. مامانش عصبی شده بود. بهش گفتم شما آروم باشید تا من کار خودمو بکنم. روشو برگردوند و همه چی بخوبی و خوشی پایان یافت.

چیزی نمونده بود که زن بیچاره از حال برود. طرف آلبوم را جمع کرده و گفت:

-         شروع کنیم؟          

-         هر وقت شما بگین!

-         عالیه! میرم سه پایه رو بیارم...

-         سه پایه؟ برای چی؟

-         آخه وسیله کار خیلی بزرگه. نمی تونم تو دست بگیرمش و بایستی بذارمش رو سه پایه و ... خانم.... خانووووووم.... کجا میری؟ چرا فرار میکنی؟ پس بچه چی شد؟ !!!!!!!!

به نقل از: ايميلم

           من اگر پاييزم و درختان اميدم همه بيرنگ شدند، تو بهاري و به اندازه باران خدا زيبايي...

پي نوشت ۱) همين

پي نوشت ۲(واقعا درگير و عذرخواه از همه

من این روزها...

کار

ولایت

دوری دوستان

شرمندگی

تنهایی

و...

خیلی وقتم کمه پس سری اوضام رو تو این روزا می گم...

این روزا اومدم ولایت!!!! یه جایی که یه زمانی ولایت بود!!! می رم سرکار از بوق صبح تا تاریکی شب...

اینجا تنهام... با یه عالمه خاطره... از یه طرف هم دانشگاه تموم شد و همه رفتن...

خیلی احساس بدیه که از کسایی که ۴ سال باهشون بودی دور شی و همزمان تنها شی...

کسایی که خیلی با هم خاطره داریم. خیلی.....

من شدم مهندس! و شدم آدم بزرگ...

راستی اینجا سیستم ندارم. همین طور اینترنت. مگه اینکه بیام کافی نت!

از همه شرمندم. از سارا که رفتنشو نفهمیدم از ملوسی که یه عالم سر می زنه اما من وقت نمی کنم سر بزنم. از بهاره و داشتانا خیلی قشنگش از برادر عزیز. و از سوسن و فرهاد عزیز. خلاصه از همه عذر می خوام تا چند روز پیش که درگیر امتهانا حالام درگیر کار. لبته یکی جا بیفتم وقتم خالی میشه شبا...

راستی همین جا اول از آبجی سارا خیلی عذر می خوام که اینقدر درگیر بودم که رفتنشو نفهمیدم و بدم دعواش می کنم. دعواش می کنم چون می خوام بگم آبجی تو مال خودت نیستی که هر قت خواستی بری...

همتونو دوست دارم. بازم شرمنده وقت نمیشه سر بزنم...

اين صداي دو سالگي منه كه اين روز رو به بابام تبريك گفتم:

براي شنيدن من بابا را دوست دارم! رو كليك كنيد

همچنين اين روز رو به تمام مردايي كه از ازل بودند، تبريك مي گم! اونهايي بودند و رفتند... از هابيل پسر آدم گرفته تا حضرت علي خودمون و مرداي موجود روز گار خودمون...

به اميد اينكه ما هم مرد شيم!

پي نوشت۱: از همه دوستاي گلم ممنونم...همه

پي نوشت۲:ببخشيد دير آپ مي كنم،باور كنين خودمم عذاب وجدان گرفتم

پي نوشت ۲:

به دلیل مشغله های زیاد این روزها که در زیر شرح داده می شود و روشن شدن اذهان عمومی و لغزندگی سطح معابر این وبلاگ چند روز دیگر درست حسابی با ادامه داستان زندگی آپ می شود...

خوب این روز های من:

اول از همه بگم که ما امروز و فردا دانشگاه همایش داشتیم و داریم. کارا همایش هم (ثبت نام و کارت و پک و ...) ۲ هفتس شروع شده و منم از صبح ۸ صبح تا ۸ شب این چند روز دانشگاه بودم. امروز روز اول همایش بود فردا هم روز دوم هست و اختتامیه. در کنار این ها چند کار دیگه هم بود که باعث مشغولیت بیشتر من شد. اول از همه امتحانا میان ترم بود که شنبه هفته پیش و دوشنبه و شنبه این هفته امتحان داشتم. دوم پروژه ها بود. شامل پاور کردن تحقیقات درس مهندسی پل،روش های اجرائی و تعمیر و نگهداری. همچنین ۳ پروژه اصلی مون یعنی پروژه فولاد،بتن و راه. در کنار این ها یک روز رو به همراه دوستان برای تفریح و یا بازدیدای علمی به خارج شهر می رفتیم که یک روز هم اینطوری از هفته می رفت که خود تدارک این بازدها و تفریحات شرح مفصلی داره.

تازه دیشب بود که یکی از دوستان رو که ۶،۷ سال میشه ندیدم زنگ زد و قرار گداشتیم همو ببینیم الانم می خوام برم پیش اون.

کلا همه اینا کارا من بود تا آبجی خانم خیالش راحت شه و گیر نده اینقدر کجایی!!!

البته یه سری کارا دیگه بود که از شرح و حوصله این مقاله خارجه

به زودی میام پیش همتون می نویسم و به قول سارا همتونو دوست دارم هوار هوار. از نظراتونم ممنونم که چون خیلی برام مهمنو بهم انرژی میدم اگه می بینین دیر بهشون جواب می دم دلیل نخوندنشون نیست دلیل اینه می خوای وقتی جواب بدم که انرژی داشته باشمو جواب درست حسابی بدم.

بازم دوستون دارم. هزار تا تا هفته بعد...

 بعدا نوشت: تبریک به بهاره... واسه تولدش. تولدت مبارک